Fredericus Delius (Dilius) |
music

Fredericus Delius (Dilius) |

Fridericus Delius

Diem natalis
29.01.1862
Date mortis
10.06.1934
professionis
Composer
Patriae
Angliae,

Fredericus Delius (Dilius) |

Artem musicam non accepit. Puer, violinum ludere didicit. Anno 1884 in USA discessit, ubi plantationibus aurantiis laboravit, musicam suam in studiis continuavit, ab organista TF Ward locali lectiones suscepit. Studiose studuit Negro folklore, etiam spiritalibus, quarum dictiones adhibitae sunt in symphonico comite "Florida" (Dilii debut, 1886), carmen symphonicum "Hiawatha" (post G. Longfellow), carmen pro choro et orchestra "Appalachian". opera Koang et cetera. Reversus in Europam studuit cum H. Sitt, S. Jadasson et K. Reinecke in Conservatorio Leipzig (1886-1888).

Anno 1887 Dilius Norvegiam visitavit; Dilius permotus est E. Grieg, qui magni ingenii fuit. Postea Dilius scripsit musicam politicam a fabularum scriptorum Norvegicorum G. Heiberg ("Folkeraadet" - "Concilium", 1897); item ad thema Norvegica in opere symphonico "Sketches patriae septentrionalis" et NAENIA "Olim" ("Eventy", secundum "Fabulae Vulgares Norvegiae", a P. Asbjørnsen, 1917), cyclos cantus in Textus Norvegorum ("Lieder auf norwegische Texte", ad lyricos B. Bjornson et G. Ibsen, 1889-90.

Anno 1900s ad subditos Danicos convertit in opera Fenimore et Gerda (in nove Niels Lin innititur EP Jacobsen, 1908-10; post. 1919, Frankfurt am Main); item carmina in Jacobsen, N. Drachmann et L. Holstein. Ab 1888 in Gallia vixit, primum Lutetiae, deinde usque ad finem vitae suae in Gre-sur-Loing prope Fontainebleau, interdum patriam suam visitans. Occurrit apud IA Strindberg, P. Gauguin, M. Ravel et F. Schmitt.

A saeculo XIX exeunte In opere Dilii impressionistas tangibilis est influentia, quae praesertim in modis orchestrationis et colorum soni palette pronuntiatur. Opus Dilii, ab origine notatum, in moribus poesis Anglicanae et picturae recentium XIX et XX saeculi primi est proximum.

Dilius unus e primis scriptoribus Anglicis ad fontes nationales conversus fuit. Multae Dilii opera imaginibus naturae Anglicae imbutae sunt, in quibus etiam primigeniam conversationis Anglicanae reddidit. Eius landscape sonus picturae calido, lyricismi animantibus imbuitur - haec sunt particulae orchestrae: "Audire primum cuculum vere" ("Audiens primum cuculum vere", 1912), "noctem aestate in flumine". ("Nox aestatis in flumine", 1912), "Canticum ante solis ortum" ("Canticum ante solis ortum", 1918;

Recognitio Dilius accessit ad opera conductoris T. Beecham, qui opera sua compositiones strenue promovit et sollemnem operi suo consecravit (1929). Dilii opera etiam in programmatibus GJ Wood comprehendebantur.

Dilii opus primum editum est Legenda (Legende, pro violin et orchestra, 1892). Celeberrima operarum eius est Ruris Romeo et Iulia (Romaeo und Iulia auf dem Dorfe, op. 1901), neque in prima editione germanice (1, Komische Oper, Berlin), nec in versione Anglica (Vicus Romeo et Iuliet, "Covent Garden", London, 1907 non felix fuit; tantum in nova productione anno 1910 (ibid.) ab Anglico publico benigne suscepta fuit.

Proprium porro Dilii opus est eius primaevae symphonicae elegiac-pastoralis carmen "Per montes et longe" ("Per montes et longe", 1895, Hispanice 1897), in memoriis paludum agrorum Eboracensium - in patria Dilii; prope eam in affectui consilio et colore est a W. Whitman, cuius carmina Dilius penitus sensit et involvit etiam in "Cantica vale" (Cantica vale", pro choro et orchestra. , 1930 -1932).

Opera musicalia Delii posteriora ab infirmo compositore suo secretario dictata sunt E. Fenby, auctor libri Delii, prout eum cognovi (1936). Dilii recentissima opera notabilia sunt Canticum Aestatis, Chorus fantasticus et Irmelini praeludium pro orchestra, Sonata No. 3 violin.

Compositiones: operas (6), inter Irmelin (1892, Oxford, 1953), Koanga (1904, Elberfeld), Fenimore et Gerda (1919, Frankfurt); pro orc. — fantasy In horto aestivo (In horto aestivo, 1908), Poema vitae et amoris (Carmen vitae et amoris, 1919), Aer et chorus (Aer et chorus, 1925), Canticum aestatis (Canticum aestivum. , 1930), suites, rhapsodiae, fabulae; pro instrumentis cum orc. - 4 concertos (pro fp., 1906; pro skr., 1916; duplex - pro skr. et vlch., 1916; pro vlch., 1925), lubido et elegia pro vlch. (1925); cubicularius instr. Ensembles - chordas. sop (1917), for Skr. et fp. - 3 sonatas (1915, 1924, 1930), romance (1896); ad fp. - fabularum V (5), III praeludia (1921); pro choro cum orc. – Missa vitae (Eine Messe des Lebens, secundum "Ita locutus Zarathustra", F. Nietzsche, 3), Cantica Solis (Cant. Solis, 1923), Arabesque (Arabesk, 1905), Canticum Alti Colles. (Carmen Alti Hills, 1907), Requiem (1911), Cantica vale (post Whitman, 1912); pro cappella chori — Wanderer's carmen (sine verbis, 1916), Decus descendit (Splendor cadit, post A. Tennyson, 1932); pro voce cum orc. — Sakuntala (ad verba X. Drahman, 1908), Idyll (secundum W. Whitman, 1924), etc.; musicam ad drama spectaculorum. theatrum, inter quas fabula Ghassan, seu Iter Aureum ad Samarcandum Dsh. Flecker (1889, Apost. 1930, London) et multi alii. alii

Leave a Reply